#3

Заврши играта, пиштолите оладеа.

Срцево без тебе, гасне, но не умира.

Вечната љубов, траеше само неколку месеци.

Сега личиме на непријатели.

Заврши играта, бело знам, душата во рушевини.

Нашите гласови, удавени во тишината.

Напуштајќи го домот, на крајот од твојата вселена.

И те молам само за едно:

Дај да те заборавам, дај да те одљубам.

Соништата со тебе и тагата, пушти да ја избрише времето.

Спомените – смртен отров.

Јас – без тебе како распнат.

Но, ќе продолжам да живеам.

Дај да те заборавам.

Нема зборови, како е ова необјасниво.

Напаѓам пак, нагазувам на истите мини.

Како да чекам нешто, како да гледам во икона.

На твоите проштални окна.