#4б

Тој ден беше многу ладен. Многу.
За да стои сама на мостот.
Не, таа не сакаше да скокне.
Туку сакаше со некој да позборува.
Ѝ ги открив своите тајни.
Но таа не праша како се викам.

#4a

Ти навистина мислиш дека љубовта нема да те полуди?
Таман си почнал да си играш со неа, ни сам нема да забележиш како таа започнува да си игра со тебе.
Таа брзо започнува да се влева во твоите вени... Право во твоето срце.
Се противи, експлодира, вреска доколку ја стиснеш во себе.
Бегај од мене!
Бегај со мене!

Ќе полудам.

#3

Заврши играта, пиштолите оладеа.

Срцево без тебе, гасне, но не умира.

Вечната љубов, траеше само неколку месеци.

Сега личиме на непријатели.

Заврши играта, бело знам, душата во рушевини.

Нашите гласови, удавени во тишината.

Напуштајќи го домот, на крајот од твојата вселена.

И те молам само за едно:

Дај да те заборавам, дај да те одљубам.

Соништата со тебе и тагата, пушти да ја избрише времето.

Спомените – смртен отров.

Јас – без тебе како распнат.

Но, ќе продолжам да живеам.

Дај да те заборавам.

Нема зборови, како е ова необјасниво.

Напаѓам пак, нагазувам на истите мини.

Како да чекам нешто, како да гледам во икона.

На твоите проштални окна.